•°o.O++ Aboriginlek++ O.o°•

Behind the clouds and mist of cold
The warming light of sun doth show
Within the depth of darkling night
The stars yet shining out their light.

Will the time come to light my days
And shed those pain and lone away
Will someone come and hold me near
I long for thee to stop my tears

Will there be sun behind my clouds
Or will my star ever be found
I long, I wish, o my heart cries
For someone I could call as mine.

--------------------------------------

เบื้องหลังหมอกมัวเหนือฟ้าหม่น
แสงอ่อนโยนของตะวันยังเฉิดฉาย
ราตรีมืดไม่ไร้ดาวพราวพราย
จะมีสักวันไหมได้พบเธอ

คนที่จะจุดประกายปลายฟ้า
อบอุราให้อุ่นไอรักเสมอ
จะมีไหมวันนั้นวันที่เจอ
หรือต้องเพ้อเพียงฝันนิรันดร

              รัก.....คือความเข้าใจ

              รัก.....คือการให้อภัย

              รัก....คือความใส่ใจ

               รัก....คือ............ทุก  ๆสิ่ง

ขอให้ทุกคนที่มีความรัก  จงมีความสุขกับความรัก...........เพราะรัก..........ยังไงมันก็คือรักรัก......คือการให้ 

ฉันทำเป็นยิ้ม

วันนี้รอยยิ้มยังฉายอยู่บนหน้า
เพิ่งรุ้ว่าเหนื่อยมากมายเมื่อวันนี้ ที่น้ำตาไหลออกมา..
ยามค่ำคืนน่ะ ไม่ต้องแปลกใจ ที่ใจแข็งๆ ดวงนี้จะเบาและอ่อนลง

วันนี้ฉันก็ยังยิ้ม ยังยิ้มให้ทุกคน  

แค่ฉันพยายามเอง ทำตัวให้ดี...
ฉันแค่ยิ้มเพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นว่ามีเรื่องไม่สบายใจ
ยิ้มให้คนอื่นเห็นว่าเข้มแข็ง
และยิ้มเพื่อให้กำลังใจตัวเอง
แต่ใครจะเข้าใจ จะรู้..ว่าเหนื่อยเหลือเกิน

ในเมื่อใจอ่อนล้า มีเรื่องที่โถมเข้ามามากมาย
และบ่อยครั้งที่ถูกคำถามวิ่งเข้ามา ฉันก็ยิ้มตอบ และบอกว่า "ไม่เป็นไร"
บางครั้งทำผิดพลาด ไม่ใช่เพราะอะไร เพราะใคร
แต่เป็นตัวเรา กับการตัดสินใจ..ซึ่งเราไม่มีทางรู้หรอก
ว่าอะไรถูก และอะไรผิด ในสิ่งที่จะเกิดขึ้น

คิดเพียงว่า..เรื่องที่เกิดขึ้น ยังไม่ได้แย่ที่สุด
หรือเรื่องที่ดี ก็อย่างเพิ่งคิดว่าที่สุด..
 เพราะเราอาจสามารถทำให้ดีกว่านี้ เพื่อความพยายามจะไม่สิ้นสุดไปด้วย

แต่ก็อย่าลืมอยุ่ในความพอใจ ที่จะไม่โทษตัวเองจนทำร้ายตัวเองด้วยความสิ้นหวัง
เพราะนั้นแหละ บางทีอาจมีเรื่องที่แย่กว่านี้ ในวันที่เรารู้สึกแย่แล้ว

....

การตัดสินใจ ไม่มีการตัดสินผิดหรือ คิดผิดหรอก
มันก็แค่บางทีนั้น อาจเป็น...การตัดสินที่ยังดีไม่ที่สุด
หรือไม่ก็...การตัดสินที่ไม่ได้แย่ที่สุดเท่านั้น
ไม่รู้หรอก อะไรดีที่สุด...........

ก็เหนือฟ้า ยังมีฟ้า...

คิดแล้วก็ยิ้มออกมา...
แต่ขอร้องไห้หน่อยวันที่ใจเริ่มเหน็ดเหนื่อยกับคำถามบางคน
"ไม่เคยทุกข์บ้างเหรอ..."

ขอโทษนะที่ทำเป็นยิ้ม...ให้เห็นว่าฉันเป็น "คนไม่คิดอะไร"

ก็นะ ยิ้มให้ เพื่อไม่ให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้เท่านั้นเอง

นานแล้ว... ที่นั่งอยู่ตรงนี้...
นานแล้ว... ที่ได้แต่กอดตัวเอง
นานแล้ว... ที่มองคนเดินผ่านไปมา
นานแล้ว... ที่ไม่กล้าเผชิญอะไรต่อมิอะไร
นานแล้ว... ที่เหงาและเดียวดาย
และนานแล้ว... ที่ไม่กล้าจะรักใครอีก

นั่งอยู่ที่เดิมที่เคยล้มลง เคยเจ็บอยู่คนเดียว
ไม่กล้าลุก เพราะ... กลัวจะเจ็บถ้ายืนอยู่คนเดียว
และหวังว่าจะมีมือสักมือ ที่จะช่วยฉุดเราขึ้นไป
แต่... ก็กลัวว่าเขาอาจจะผลักเราล้มอีกก็ได้ กลัวๆๆ... ไม่กล้า

วันนี้คิดทบทวนทุกอย่างที่ผ่านมา
เจ็บ... ที่เคยรู้สึก ไม่มีแล้ว ไม่รู้สึกแล้ว
เวลามันช่วยบรรเทา และใจเราก็เข้มแข็งขึ้นด้วย
ก็แค่จำได้ว่าเคยเจ็บมากแค่ไหนเท่านั้น

เงยหน้าขึ้นได้เพราะตาไม่บวมแล้ว
เพราะก็หยุดร้องไห้ไปตั้งนานแล้ว
เห็นหนทางข้างหน้ายังอีกไกล ...
"แล้วฉันจะมานั่งทำไรอยู่เนี่ย ทางฉันก็มี ทำไมต้องมานั่งให้เสียเวลาไปเรื่อยๆ ล่ะ"
ในเมื่อเส้นทางที่มองเห็นคือทางของเรา จะไปกลัวใครเข้ามาทำร้าย
ถ้าไม่ใช่เพราะเรามัวแต่คอยระแวงเดินสะดุดไปเอง

ถึงทางเดินที่ก่อนจะล้ม มีใครอีกคนเดินร่วมทางมาด้วยก็เถอะ
แต่ในเมื่อเราล้มอยู่อย่างนี้ เขาก็คงเดินไปไกลแล้ว
ไม่ได้!! ไม่ใช่จะรีบเดินตามไปหรอก
แต่จะเดินแซงให้ได้... คอยดู

ลุกขึ้นได้ปาดคราบน้ำตา เดินไปคนเดียว...
ถึงไม่มีใครเดินร่วมทางก็ไม่เป็นไร
เดินคนเดียวตอนนี้คงสบายใจกว่าเยอะ
ก็เรายืนได้ด้วยขาตัวเองแล้วนี้ จะไปหยุดกับความรู้สึกแย่ๆ นั้นทำไม
สู้เดินหาความสุข แล้วรักษาให้มันอยู่กับเรานานๆ ดีกว่า

ถึงจะมีเหงาบ้าง ท้อแท้บ้าง
แต่ถ้าคิดว่าใครสักคน ก็รอเราอยู่ที่ปลายทาง...
ที่อาจจะยังมองไม่เห็น
เท่านี้... ความหวังก็ช่วยพยุงให้เราเดินไปได้ไกลเชียวล่ะ!!